Uitgelaten worden
4 september 2008

Gisteren was het weer zover, ik kwam er weer een tegen. Le woef en Le blaf moesten weer uitgelaten worden, en alzo geschiedde. En dan kom ik ze wel eens tegen. Oude dames met een bolletje wol aan een lijntje. Ik hoor ze denken wanneer ze mij zien aankomen, "Oh, daar komt een enge meneer aan met twee grote honden, die dadelijk mijn lieve fluffie gaan opeten". Weten die mensen veel dat ik mijn honden wel onder controle kan houden, dat ze absoluut niet agressief zijn en ik helemaal geen enge meneer ben. Ik zie ze gewoon in paniek raken en niet weten waar ze naar toe moeten vluchten. Ter bescherming van hun wellicht tere hart, neem ik dan altijd maar een andere route in plaats van die recht op hen af. Meestal mag ik dan een kleine glimlach in ontvangst nemen als dank. Geforceerd weliswaar, maar toch een glimlach. Mijn gedachten kunnen zich dan nooit inhouden, en laten me denken aan de biografie van Herman Brood, opgetekend door Bart Chabot. Het hondje van Herman had klaarblijkelijk de neiging om tegen oude mensen te gaan plassen. Volgens Brood was dat omdat oude mensen stinken. Volgens mij lag het meer aan een kronkel in de kop van zijn hondje dan aan algemeen hondengedrag. Ik zie mijn honden nu niet bepaald hun poot optillen om een oude man of vrouw te voorzien van een golden shower. Afijn, wat mij nog altijd het meeste opvalt, is dat oude mensen hun hondje niet uitlaten, maar worden uigelaten door hun bolletje wol. Gedwee en liefdevol volgen ze het diertje waar het ook maar naar toe gaat. Blijft het bolletje wol 5 minuten op 1 plek staan, dan wachten ze geduldig tot het klaar is, met wat het dan ook maar aan het doen is. Excalibur kan dat ook heel goed, 5 minuten blijven staan om 1 grassprietje te besnuffelen waar een sappige teef heeft zitten pissen. Helaas voor hem, geef ik hem die 5 minuten niet. Een halve minuut is toch wel de max. Als ik hem zijn zin geef, dan wordt een rondje uitlaten een reis van een dik uur. Wanneer ik naar het park ga en ze los laat lopen, komt het regelmatig voor dat Excalibur een honderdtal meters achter mij en Tibo aanloopt. Soms is hij ons zelfs kwijt, maar kent de route en neemt dan een short cut of trekt een klein sprintje. Wachten doe ik meestal niet op hem, want ik laat de honden uit en laat mij niet uitlaten door de honden. Ben ik niet het Alpha mannetje?

---

Home