Toevallige
ontmoeting, deel VI
9 september 2008
Ik parkeer de auto op de zandbank die als parkeerplaats
dienst doet aan de Loonsebaan. De honden zijn in een opperste stemming,
want ze hebben al in de gaten dat er lekker gerend en geravot kan
worden op de Vughtse hei. De achterklep van de auto is dan ook nog
niet geheel open, of ze stuiven beidden al weg. 'Ze hebben er zin
in,’, zegt Dirkje.
‘Altijd. En hoe ruimer hun blikveld, des te meer enthousiasme.
Ik kom hier vaker dus weten ze dat er een wandeling van een klein
uurtje op het programma staat.’ Vanzelfsprekend gaat het wandeluurtje
vergezeld van een vragenuurtje. Zo’n date is natuurlijke om
elkander beter te leren kennen. ‘En, wat doet Dirkje precies
in Brussel?’
‘Ik werk voor Euro Parlementariër Jeanine Hennis-Plasschaert
van de VVD. In 2003 ben ik voor haar gaan werken toen ze nog in Amsterdam
zat, en in 2004 ging ze naar Brussel en ben ik maar meegegaan.’
‘Aha, dus ik betaal jou salaris.’ Het is een constatering
die ik even wil mededelen en absoluut geen vraag. ‘Mag ik je
bij deze dan mijn werkneemster noemen?’
‘Als dat je blij maakt.’ Niet te veel grappen en grollen
Gerard, zeg ik tegen mezelf. En wat houden je werkzaamheden dan exact
in, zo ongeveer?’
‘Exact of ongeveer,’ is haar wedervraag. Ik kan het niet
beidden vertellen. ‘Zo ongeveer dan.’
‘Ik houd gewoon haar administratie op orde, haar correspondentie
en agenda. Dat ze op tijd daar is waar ze hoort te zijn, de juiste
papieren op tijd de deur uitgaan en meer van dat soort administratieve
taken.’
‘Het lijkt mij meer te behelzen dan zoals jij het nu schertst,
maar het was dan ook een ongeveer vraag.’
‘Klopt. En wat doe jij in Brussel?’
‘Ik ben daar tijdelijk gedetacheerd. Ik werk als freelance ICT
professional voor een detacheringbureau en moet nog een dag of 3 voordat
de klus weer is geklaard. Het was een makkelijke klus dit keer. Een
uitbreiding van hun netwerk. Wat switches en nieuwe PC’s installeren.’
‘Een pragmatische techneut dus.’
‘Als het op werken aankomt wel ja.’
‘En wat doe je in je vrije tijd? Hobby’s en dergelijke,’
is nu haar vraag. ‘Lezen en computers natuurlijk. De woefkes,
en tot voor 4 jaar geleden, Pencak Silat.’
‘En wat is dat voor iets, Pentak Silat? Nummer 52 op het menu
van de Chinees,’ brengt ze er lachend uit. ‘Nope, dat
is een vechtkunst uit Indonesie. Als je het al met een andere vechtkunst
kunt vergelijken, dan is het met het Chinese Kung Fu. Erg uitgebreid,
beweeglijk en sierlijk.’
‘En hoelang heb je dat gedaan?’
‘Een kleine 25 jaartjes.’
‘Dat is niet gering. Dus ik ben bij jou wel veilig in het geval
van fysieke calamiteiten?’
‘Als je doelt op een gevecht, dan heb ik wel een klein voordeel
natuurlijk. Maar je weet nooit hoe een koe een haas vangt, en er zijn
altijd mensen die sneller of gemener zijn dan jij. Een tik van achteren
voel ik echt niet aankomen. Een 6e zintuig zat nimmer in mijn trainingen.’
Excalibur komt even snuffelen en controleren of wij nog wel dezelfde
route volgen als hem en Tibo. Het levert hem een aai over de bol op
van Dirkje, en een tik op zijn kont van het baasje. ‘Dat zal
wel,’ vervolgt Dirkje, ‘maar het lijkt mij dat je wel
een groot voordeel hebt na 25 jaar training. Niet gering, moet ik
zeggen.’
‘Ik ben blij dat je onder de indruk bent en je nu erg beschermd
voelt,’ is mijn lachende antwoord. ‘En nu doe je helemaal
niets meer aan sport,’ is haar volgende vraag. ‘Nu even
niet nee. Ik heb net 3 jaar een ijshockeyteam getraind en gecoached,
maar dat is ook ten einde, tot mijn spijt.’
‘Waarom ben je ermee gestopt dan?’
‘Verschil van mening met het bestuur over hoe ik het team moest
leiden, trainen en dergelijke. Ik ben waarschijnlijk te fanatiek in
mijn begeleiding en trainingen.’
‘Was je bezig dan alsof het om een professional team ging zoals
in Amerika?’
‘Zo erg was het nu ook weer niet. Maar het team speelde wel
competitie en dan vindt ik dat je ook voor de winst moet gaan, in
plaats van puur voor de fun.’ Tijdens mijn laatste zin neem
ik haar hand in de mijne. Ze neemt hem aan en we lopen als een stelletje
verder door het bos. Het voelt goed en vertrouwd om zo hand in hand
te lopen. We genieten er dan ook beidden even stilzwijgend van. Het
gesprek wordt even geparkeerd. Na een minuut of 5 ga ik haar maar
eens overhoren over haar eventuele sportprestaties. ‘En jij,
doe jij nog aan enige vorm van sport?’
‘Mijn werk is al een sport op zich, maar ik ga wel eens wat
spinnen wanneer mijn tijd me dat toestaat. Dat komt neer op de ene
week een keer of 2 tot 3, en de andere week in het geheel niet.’
‘Ben je dan vaak zo laat pas thuis?’
‘Soms wel ja. Maar ook het feit dat ik nog een sociaal leven
heb, boodschappen moet doen, eten koken, huisje poetsen en wat niet
meer. Soms kom je gewoon even wat tijd tekort om die dag te doen wat
je eigenlijk allemaal wilde doen.’
‘Klinkt me wel bekend in de oren. Sign of the times, om Prince
maar even te quoten.’ We vervolgen onze weg door het bos wanneer
er een zwarte labrador komt aangestormd. Ik vrees al het ergste en
waarschuw Dirkje om even goed op haar kleding te passen. Wanneer de
labrador dichter bij komt, blijkt het Excalibur in vermomming te zijn.
Hij heeft weer een modderpoel gevonden en zich tegoed gedaan aan een
vachtbehandeling. Alleen de komkommerschijfjes werden er niet bij
geleverd in deze natuurlijke spa. ‘NEE, NEE, NEE,’ komt
er waarschuwend uit mijn mond. Nee, is het standaard woordje voor
de honden wanneer ze iets doen of willen gaan doen wat de baas niet
goedkeurt. Excalibur kijkt ons beteuterd aan en begrijpt niet waar
het nu om gaat. Als het aan hem ligt, zouden Dirkje en ik ons bij
hem voegen en lekker in de modder gaan liggen rollen. ‘Modder
vindt hij geweldig,’ leg ik uit, ‘maar straks thuis in
bad om hem schoon te krijgen, is voor hem een reis door Dante’s
Inferno.’ Dirkje lacht en doet er verder het zwijgen toe. ‘Als
het goed is komen we dadelijk nog een waterpoel tegen. Daar kan hij
dan het ergste er alvast vanaf wassen. Blijft mijn auto ook een klein
beetje bespaard van een paar kluiten modder.’
De waterpoel wordt inderdaad nog aangedaan en onze handen zijn niet
meer uit elkaar geweest. Het was meer dan een prettige wandeling.
We hebben elkander veel beter leren kennen door het praten, maar misschien
nog wel meer door de non-verbale communicatie van het handje vast
houden. Wanneer we de auto naderen blijf ik stil staan. Met mijn hand
nog steeds vast in die van haar, dirigeer ik haar naar voren om haar
met mijn andere hand voor mij te zetten. Mijn handen sluitend om haar
heen, kijk ik haar aan. Ik voel ook haar handen zich ineen strengelen
achter mijn rug. Niets geforceerd, maar als vanzelfsprekend en vertrouwd.
Beidden met een glimlach op de lippen, kijken we elkander eens diep
in de ogen. Het voelt voor mij als thuiskomen na een erg lange reis.
We blijven zo enkele minuten staan wanneer haar ogen mij tenslotte
vertellen dat het goed is. ‘Je mag me kussen.’ Als je
er de diverse lectuur op na slaat, en de juiste zwijmel films, dan
is zo’n eerste kus erg belangrijk. Niet voor een man natuurlijk.
Alhoewel, toch ook wel een klein beetje. Maar meer nog voor de vrouw.
Het schijnt de vrouw in kwestie nogal wat te vertellen over de betreffende
man en het eventuele verdere verloop van een relatie. Gelukkig kan
ik me daar niet druk om maken en voel dan ook geen enkele pressie
aangaande onze eerste kus. Zachtjes draai ik mijn hoofd in kusstand,
kom wat naar voren en kus haar teder de lippen. De kus wordt op gelijke
wijze beantwoord. Ik kus haar nogmaals op dezelfde wijze wanneer zij
langzaam met haar tong mijn lippen streelt. Ik speel hetzelfde spel
en betrek ook mijn tong in het geheel. Onze tongen wisselen de lippen
af door ook eens met elkaar te spelen. Teder en enigszins oppervlakkig.
Ik voel de hand van Dirkje op mijn wang en de ander in mijn nek. Ze
streelt me om zo extra dimensie te geven aan het zoenen. Dit spel
spelen we voor een minuut of 2. Het is genoeg en perfect voor een
dag als deze. Je hoeft elkander niet aan de huig te likken bij een
eerste ontmoeting. Het geheel moet wel spannend en licht erotisch
blijven, en niet verworden tot een platte tongworstel wedstrijd. Dat
doe je als er geneukt moet worden, maar niet wanneer je de liefde
bedrijft. Neuken is voor de pure lust en geilheid. Om je zaad te lozen.
Het is ook iets dat je bij een ieder willekeurige vrouw zou kunnen.
De liefde bedrijven doe je echter met hart en ziel, je gehele lichaam
en geest, in plaats van alleen met je pik. En mocht het met Dirkje
ooit zover komen, dan wil ik met haar de liefde bedrijven en beleven.
Samen 1 worden en niet even mijn zak legen.
Wordt vervolgt
Home
