Toevallige ontmoeting, deel V
6 september 2008

En dan is het zaterdag, judgement day, de dag des oordeels. Zullen we matchen, van elkanders gezelschap genieten? We gaan het meemaken en zien aan het einde van de dag. Al vanaf het moment dat ik uit bed ben gekropen, ben ik nerveus. Ja dames, jullie hebben daar geen patent op. Hoewel ik een hekel heb aan het perfect presenteren van jezelf, wil ik haar ook niet gelijk afschrikken met een ongeschoren kop, joggingbroek en een verlopen t-shirt. Dat is nu eenmaal de andere zijde en dat lijkt me nu ook weer niet evident. Scheren hoeft niet, want dat had ik gisterenavond al gedaan. Ik heb er namelijk een hekel aan om dat in de ochtend te doen wanneer ik net wakker ben. Een ochtendbezoek aan de badkamer, mag niet langer duren dan 10 minuten. Meer dan genoeg voor een man lijkt me. De perfecte spijkerbroek kies ik ook niet uit, maar neem gewoon die broek die bovenop de stapel ligt. Met het uitkiezen van een t-shirt, gaat deze vlieger niet op omdat er bovenop een erg oude rakker ligt die al menig leven geleefd heeft. Het wordt die rode die eronder ligt en pas een half jaartje in mijn kledingkast woont. Geheel conform mijn modeallergie, doe ik een arbitrale greep uit de la met sokken. De winnaars voor vandaag zijn 2 witte jongens geworden die mijn voetjes gaan versieren. Ik moet lachen, wetende dat vrouwen witte sokken een no go vinden. Waarom is dat eigenlijk? Wat is er mis met witte sokken?Afijn, het zal een kleine test zijn voor Dirkje. Knapt ze af op de witte sokken, of zal het haar worst wezen omdat de man die ze draagt belangrijker is dan die twee lapjes stof? Ik ben er klaar voor, en de woefjes ook. Gisteren heb ik ze al verteld dat we naar het bos gaan met Dirkje, en dat ze zich een beetje moeten gedragen. Vanmorgen het geheel nog maar even herhaald voor ze, want je weet maar nooit of het wel goed is doorgekomen bij ze. We spreken nu eenmaal een andere taal.

De deurbel rinkelt en kondigt daarmee de komst van Dirkje aan. Bij het openen van de deur zie ik echter geen Dirkje staan, maar een man en vrouw in beschaafde, doch neutrale kledij, en beidde voorzien van een mooie leren tas. De wachttoren prijkt al bij de vrouw op haar borst en het moge hier duidelijk zijn dat men hier het woord van Jehova komt verkondigen aan deze ongelovige. Normaliter vindt ik het heerlijk om het debat aan te gaan en deze lieden te bestoken met vragen waar ze niet uitkomen. Ja, dat is een sport op zich. Jaren geleden ben ik daarmee begonnen toen ik nog op een ander adres woonachtig was. De twee arme mensen vroegen of ze een keer terug mochten komen met een man die mijn vragen beter kon beantwoorden. Zij stonden nog onder aan de ladder en wisten zich geen raad met mijn vraagstellingen. Zo gebeurde het dat zij terugkwamen met de man die de uitleg wel beheerste. Maar ook hij kreeg geen vat op mijn welbespraaktheid, scherpe vragen en weerleggingen. Het einde van het lied was dat er 4 wijze heren mij kwamen vereren met hun aanwezigheid en na een twee uur durend debat de hoogste heer mij de woorden gaf, "Ik geef me gewonnen". De monoloog waarmee zij jou plachten te overtuigen, was gedoemd om te mislukken. Met ieder antwoord had ik wel weer een vraag die beantwoord diende te worden. Alzo kwamen we dieper en dieper waarbij de antwoorden steeds gemakkelijker werden en Goddelijker van aard. En juist met dat Goddelijker van aard, werden de antwoorden steeds openlijker voor interpretatie waarbij ik vanzelfsprekend, iedere interpretatie wilde bediscussiëren.
Maar daar had ik nu geen tijd en zin voor en wilde ze beleefd, edoch resoluut naar een deur verder verwijzen. Vanuit mijn ooghoek zag ik Dirkje uit haar auto stappen en vertelde de bezielde zieltjes van Jehova dat mijn afspraak eraan kwam en ik dus geen tijd voor ze had. En conform mijn verwachtingen, werd er een voorstel gedaan om op een ander tijdstip terug te komen. "Het staat u geheel vrij om het te proberen, maar een afspraak maken doe ik niet", was mijn antwoord. Inmiddels heeft Dirkje zich bij het gezelschap gevoegd en gunt ze mij een glimlach. Klaarblijkelijk vindt ze het nogal amuserend om mij in deze positie aan te treffen. Ik kan haar geen ongelijk geven, want het is enigszins ook amusant.
Met de komst van Dirkje komt er een stokje achter deur lijkt het wel, want de man en vrouw wensen ons een prettige dag en vervolgen hun weg.

Ze ziet er leuk uit. De haren wederom opgestoken en ze heeft geen schilder in dienst, want haar gezicht is minimalistisch opgemaakt. En zo hoort het ook. Je dient je niet te verbergen achter een dikke laag plamuur en flexa verf. Ze draagt een lichtblauwe jurk die tot net over de knieën valt, met daaronder weer een paar stevige laarzen in zwart. Dat loopt wat makkelijk door het bos, dan een paar pumps van DG met een hakje van een centimeter of wat. De strakke secrematresse bril heeft plaatsgemaakt voor een luchtiger model en doet haar gezicht vrolijker en ontspannender aan. Al met al is ze vrouwelijk gekleed en dat bevalt me wel. In sommige gevallen kun je vandaag de dag vanaf de achterzijde niet meer zien of er nu een man of vrouw voor je loopt, of je moet goed opletten hoever de voeten uit elkaar worden geplaatst. Vrouwen lopen nu eenmaal minder wijdbeens dan mannen. Is daar eigenlijk een anatomische verklaring voor?
"Hoi, hoe was de reis naar mijn stekje? Heb je het makkelijk kunnen vinden"?
"Ik en mijn TomTom kennen de weg zo goed, dat we overal feilloos naar toe karren", zegt ze.
"Dat is wel erg toevallig. Ik en mijn TomTom hebben dezelfde kwaliteit". En weer die glimlach. "Ik moet je wel even waarschuwen voor de honden, want ze zijn erg enthousiast".
"Gaan ze me bijten, aflikken, mijn kleding verscheuren"? Ik wil haar zeggen dat dat voor mij is weggelegd, maar kan me nog net inhouden., wetende dat mijn humor, zwart, sarcastisch, racistisch en seksistisch is en niet bij een ieder in goede aarde valt.
"Het valt wel mee hoor. Ze zullen alleen tegen je aanspringen en je goed besnuffelen. Maar omdat het een groot formaat hond is, kan het zijn dat je de balans verliest als je er niet op bent voorbereid".
"Nou, laat ze maar los en dan zie ik wel of ik op de grond beland of niet". Wanneer de deur ook maar op een klein kiertje is geopend, duwen er al twee neuzen tegenaan en versnellen het proces van het openen van de deur. De baas wordt geen blik waardig gegund, ze stormen gelijk op Dirkje af wiens stem ze al hadden gehoord. Springen, kwispelen, likken, draaien en weer springen. Dirkje heeft het niet makkelijk maar weet zich goed staande te houden. "Zo, en nu is het genoeg", probeer ik, maar zoals altijd kan ik het evengoed roepen tegen de maan die er ook geen gehoor aan geeft. Dirkje kwijt zich goed van haar taak en geeft de honden de aandacht die zo broodnodig wordt afgedwongen. Na een minuut of wat, heeft ze zich door het welkom geworsteld en neemt plaats op de bank, waar het welkom onverdroten verder gaat.

Wordt vervolgt

---

Home