Een toevallige ontmoeting deel IV
3 september 2008

En dan is het moment daar. Het moment dat ik Dirkje ga bellen om haar de arbitraire vraag te stellen om wat te gaan drinken. Eigenlijk is het een vraag incognito. Het gaat mij helemaal niet om het drinken, maar om het leren kennen van Dirkje, het bij haar zijn, mezelf laven aan haar verschijning. Maar het is nu eenmaal sociaal ingeburgerd dat we deze wens(en) verpakken in een arbitraire vraag als, ‘zullen we ergens wat gaan drinken, ergens een hapje doen, een filmpje pakken, of wat dan maar ook’. Persoonlijk geef ik er altijd de voorkeur aan om even wat te gaan wandelen met de honden. Tijdens een wandeling heb je tenminste de tijd om te converseren en ongestoord je aandacht te vestigen op de persoon van dat moment. Geen afleiding van andere mensen op het terras of in de kroeg, geen afleiding van filmbeelden. Maar ik conformeer me ook aan deze sociale paringsdans omdat deze nu eenmaal de makkelijkste is. God weet wat men denkt als ik het voorstel indien om wat te gaan wandelen met de honden in een bos. Het wijkt nu eenmaal af van de norm en dat roept bij het merendeel van de bevolkingen vreemdgaande vragen op. Ik heb twee dagen de tijd gehad om me voor te bereiden op dit gesprek. En dat was het ook, een voorbereiding. Ontelbare scenarioos hebben de revue gepasseerd. Het valt niet mee nu net die indruk achter te laten die je wenst. Welke vragen en zinnen hebben het beoogde effect voor je? Voor persoon A ben je te joviaal, B kan je humor niet waarderen, C ziet je zelfspot als onzekerheid, D vindt je openheid te confronterend, E vindt je directheid te brutaal, en de lijst gaat verder. Ook hier schrijft het sociale gedrag weer een regel waar je je aan moet schijnen te houden. Presenteer jezelf op de best mogelijke manier, verschijn geschoren en welgekleed ten tonele, laat je welbespraaktheid doordringen, geef enigszins nonchalant je maatschappelijke successen door, alsmede je eventuele sportprestaties. Probeer haar ervan te doordringen dat je een goed vangst bent, het mannetje dat een sociale en emotionele zekerheid biedt voor het vrouwtje. En dan mag ze na een maandje of drie a vier je ware persoonlijkheid zien. De basis is geplaveid en dan mag ze je zien zoals je werkelijk bent. Met je joggingbroek en verlopen t-shirt op de bank. De ene hand aan de afstandsbediening en de andere, alla All Bundy in je broek. Begrepen heb ik dat paringsritueel nooit. Laat je zien zoals je bent, de eerlijkheid voorop. Doe jezelf niet meer en beter voor dan je bent. Zo zie ik het ook graag in een potentiële partner. Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand zich de pleuris is geschrokken wanneer men wakker werd naast iemand die in geen enkel opzicht leek op diegene waar men de vorige avond de kroeg mee verliet. Zijn strakke broek en wijde trui wisten zijn buikje goed te verbergen, zijn haren zijn zo vet als spek, waar ze gisteren in het donker nog een lichte glans leken te hebben van een haarverzorgingsproduct, en die uit de kluiten gegroeide oorbel aan zijn tepel, blijkt nu ook niet een van zijn charmantste kanten te belichten. Haar make-up wist gisteren nog erg goed haar pokdalige gezicht te verbergen, en haar BH deed achteraf, meer dienst als een paar stutten om een muur overeind te houden die in schril contrast staat met de eerder getoonde decolleté, en dat ze een ochtendhumeur heeft, was er ook niet in de conversatie naar voren gekomen. De kleding was een goede camouflage, en het conformeren aan het voorgeschreven sociale paringsritueel, heeft het masker gegeven om de mindere details achterwege te laten.

"Dirkje Wijnen" klinkt het engeltje me toe aan de andere kant van de lijn. "Hoi, met Gerard". Ik probeer natuurlijk enigszins nonchalant te klinken. Het arme kind zou zich rot schrikken als ik zou praten conform mijn emoties van dat moment. Ik zou het willen uitschreeuwen, dat ik blij ben haar stem te horen, maar doe het lekker niet. "Wat leuk dat je belt". Hoor ik daar even een verhoging in de stem, iets wat op blijdschap zou kunnen duiden, of is de wens hier de vader van de gedachten? "Ja, ik vindt het zelf ook wel leuk om te bellen." Kolere, wat is dat nu weer voor een antwoord. Krijgen mijn emoties dan de overhand en laten ze me de meest onbenullige dingen zeggen? Snel probeer ik me te herstellen met een, "maar hoe gaat het met Dirkje"? Nadruk op het ’probeer’, want echt veel beter is het niet. De standaard vraag die altijd uit beleefdheid wordt gesteld. Ik troost me met de gedachten dat ik het niet uit beleefdheid stel, maar echt wil weten hoe het met haar gaat. "Hmm, wat zal ik zeggen"?
"De waarheid natuurlijk", antwoord ik snel.
"Zeker weten"?
"Ja, dat weet ik zeker. Wanneer ik een vraag stel, hoop ik altijd dat de gevraagde een eerlijk antwoord geeft, en niet een antwoord dat de courtoisie voorschrijft of het antwoord waarvan men denkt dat de ander het wil horen". Ik kan haar hersenen horen denken door de telefoon, wat te doen met dit gegeven. Ik hoor haar zichzelf de vraag stellen of mijn laatste zin op eerlijkheid berust. "Oke dan. Maar maak geen misbruik van mijn eerlijkheid".
"Dat ligt niet in mijn karakter Dirkje. Zelfs al zou ik er misbruik van willen maken. En een oordeel vellen doe ik al helemaal niet, wel een mening geven". Ik laat het laatste vergezeld gaan van een kleine lach. Hiermee aangevend dat ik het niet zo zwaar pak als zij misschien vreest, maar zelf die eerlijkheid ook zal uitten in ons gesprek. "Het gaat op zich wel goed, maar ook een beetje bevangen door wat zenuwen voor dit verwachtte telefoontje. Je achtergelaten indruk heeft wel enige interesse gewekt, maar ik weet niet goed waar ik deze moet plaatsen en wat ik er exact mee moet doen".
"Wat een toeval, dat onze gedachten zich op dat kruispunt zijn tegengekomen", antwoord ik. "Laat mij mezelf nu in diezelfde positie terug vinden. Je ziet iemand, om wat voor reden dan ook trekt deze persoon je, en dan begint de ontdekkingsreis naar datgene wat die aantrekking dan wel niet is. En daar heb je dan ook die ander voor nodig, want anders is je reis gedoemd om te mislukken. Hoe ga je het aanpakken om die reis te ondernemen? Neem je de trein, de fiets, auto, via Rome, New York, of toch maar via Lutjebroek? Daten is verworden tot een hachelijke onderneming, waar het eigenlijk een prettige aangelegenheid zou moeten zijn".
"Je hebt het mooi verpakt, maar daar komt het uiteindelijk wel op neer ja". De verandering in haar stem is gelijk merkbaar. Het onzekere en wat verkrampte heeft plaatsgemaakt voor meer zekerheid en ontspannenheid. Is hiermee nu het spreekwoordelijke ijs daadwerkelijk gebroken? "We maken het onszelf veel te moeilijk met al die ongeschreven wetten en gedragscodes. Laat jezelf zien zoals je bent zodat je niet de tijd van een ander verspilt met schone schijn en te perfectionistische maskers".
"Laat jezelf dan maar eens zien", kopt ze in. Maar die uitnodiging was natuurlijk een verwachtte en een makkelijke. "Dat laat ik je graag zien tijdens een wandeling in het bos. Heb je een hond"?
"Nope. Ik ben gek op honden, maar mijn werk staat me niet toe er een te nemen. Tijdgebrek he. Iedere dag van Tilburg naar Brussel, en weer terug".
"Ik heb er twee, dus dan compenseert dat jou hondloos zijn".
"Is dat wel een woord, hondloos"?
"In mijn vocabulaire is dat een perfect woord. En het staat beschreven in de dikke van den Heuvel". Ze kan er smaakvol om lachen. De uitnodiging is al geaccepteerd voordat ze het woordelijk te kennen geeft. "En wanneer gaat deze wandeling vergezeld van honden plaatsvinden"? Vanzelfsprekend wil ik daar niet al te lang mee wachten en kan alleen maar hopen dat zij er gelijk over denkt. "Wat dacht u van zaterdag den aanstaande rond een uurtje of 1"?
"Lijkt me een strakke tijd".
"Waar woon jij eigenlijk in Tilburg? In het centrum, de rand ervan, buitenwijk, nabij groen"?
"Aan de rand van het centrum".
"Zal ik je komen halen en aan jou de keuze laten van een wandelroute in jou omgeving"?
"Waar woon jij eigenlijk"?
"Ik woon in het wonderschone Den Bosch, ‘s-Hertogenbosch, ook wel het Bos van den Hertog genaamd".
"Dan kom ik wel naar jou toe en bepaal jij de plaats van de wandeling".
"Ook prima en wel net zo veilig voor jou".
"Hoe bedoel je", vraagt ze.
"Nou, simpel. Als ik de tegenvaller van het millennium ben, kun je gelijk na de wandeling in je bolide stappen en het geheel snel van je afschudden".
"Het kan ook zijn dat ik het prettig vindt om na een wandeling mezelf te laten verwennen met een wijntje en wat te eten", gooit ze naar binnen.

Wordt vervolgt

---

Home