Taalallergie
30 augustus 2008
Ja, het is een
feitelijk gegeven. Ik heb een taalallergie. Hoewel velen mij "een
redelijke schrijver" toedichten, ben ik een kei in het verkeerd
spellen, verkeerd gebruiken van leestekens en verkeerde zinsopbouw.
Het zij zo, en iedere gek zijn gebrek. Dus zal het mij deze toch moeten
worden toegestaan. Zo niet, dan zij het ook zo, en heeft ieder de
keuze om mijn taalallergie te accepteren en mijn schrijfsel te lezen,
of deze naast zich te laten liggen voor wat ze dan zijn verworden,
woorden in het luchtledige.
Als kind al koste het mij ongelooflijk veel moeite om te onthouden
waar alles nu thuis hoorde. Het enige wat ik echter wel in mijn hoofdje
kon krijgen, waren de lidwoorden (de, het, een) en wat nu precies
een werkwoord was/is. Of ik vindt nu met een d, t, dt, dd, of tt moet
schrijven, wakiri masen. (Japans voor, "ik begrijp het niet")
Vraag mij niet of een bepaald woord nu mannelijk is of vrouwelijk.
Laat staan waarom dat zo moet zijn. Vraag me niet wat een onvoltooid
verleden tijd nu inhoud en wat dit moet zeggen over een d, t, e en
aan het einde, of wat dan ook. Taalpurist Brech, heeft me al gewezen
op deze tekortkoming. En ook Melissa heeft me er al eens op gewezen.
Gelukkig heb ik nooit de illusie gehad ooit nog eens een begenadigd
schrijver te worden, wiens werk haar weg naar een uitgever mocht vinden,
en zich later terugvinden op de planken van de boekhandel. Ik zie
mijn schrijven als kunstuiting. Ik schrijf om het schrijven, en nergens
anders voor. Ja, ik ben goed in het vinden van excuses om mijn tekortkomingen
te maskeren. Maar hebben we niet allemaal wel ergens een tekortkoming?
Laat dan deze spellingsallergie 1 van de mijne zijn. Insjallah.
Home
