Seriemoordenaars
14 oktober 2008

Bij wetenschappelijk onderzoek naar diverse seriemoordenaars, is gebleken dat deze mensen simpelweg anders bekabeld zijn, tegenover de algemene mensen. Hun hersenen werken net iets anders en ze missen vaak iets in de hersenen of hebben van een bepaalde chemie weer teveel. Dat deel van de hersenen dat de amychdala heet, emd zich in het lymbische systeem bevindt, blijkt dus een belangrijke factor te zijn. De amychdala zorgt namelijk voor de emotionele beoordeling van een mens. Bij veel seriemoordenaars blijkt dit gedeelte van de hersenen significant kleiner te zijn en vaak weinig activiteit te vertonen bij hersenscans. Door het gebrek aan een emotionele beoordeling hebben deze mensen dus geen enkel gevoel bij wat ze doen. Ze zijn dus in feite emotioneel arm, in de letterlijke zin van het woord. Gevoelens als liefde, angst, wroeging, spijt en dergelijke, zijn niet aanwezig. Hierdoor wordt het dus "gemakkelijk" om iemand bijvoorbeeld in stukken te snijden, waar een ander al over zijn nek gaat bij alleen al de gedachten hieraan.
Ook is er vaak een afwijking te vinden in de prefrontale cortex die belangrijk is voor het onderdrukken van impulsiviteit en het nadenken over gevolgen van gedrag.
Ook blijken ze vaak een tekort, of juist teveel aan een bepaalde chemie te bezitten in de hersenen, waardoor zij anders denken en doen.
Gaan we echter al deze dingen bij elkaar optellen, dan blijft nog de vraag, waarom dan mensen vermoorden, verkrachten, in stukken snijden, of in sommige gevallen, zelfs opeten? Er zijn namelijk genoeg mensen die deze kenmerken in de hersenen ook hebben, maar niet overgaan tot gruweldaden. Een zeer belangrijke bijkomstigheid bij seriemoordenaars, is vaak hun traumatische jeugd. Velen krijgen al op jonge leeftijd te maken met geweld en seksueel misbruik. Symptomen die zich op jongere leeftijd al voordoen bij de latente seriemoordenaar, zijn brandstichting, dierenmishandeling en bedplassen. Toch bestaan er enkele seriemoordenaars bij wie al deze criteria niet opgaan. De wetenschap laat hier dus enkele raadsels.

Wanneer we dus de eerdere criteria en jeugdtrauma’s bekijken, kan men dus de vraag stellen of een seriemoordenaar nu een dader is, of een slachtoffer van zijn eigen jeugdervaring en "kortsluiting" in zijn hersenen. Let wel dat ik hier geen excuus wil aanvoeren voor de eventuele term slachtoffer. De persoon i n kwestie heeft nu eenmaal zijn daden begaan. Echter bij een dader kan men hem verantwoordelijk stellen voor zijn daden, en eventueel de doodstraf eisen. Geeft men een seriemoordenaar echter het predikaat slachtoffer, dan zou opsluiting in een psychiatrische kliniek beter gepast zijn. Niet dat hij dan ooit vrijgelaten mag worden. Hoewel beidden dus worden opgesloten, is de "strafmaat" toch anders. Persoonlijk ben ik geneigd om deze seriemoordenaars eerder slachtoffer te noemen van hun eigen hersenen, dan dader. Wanneer er een "kortsluiting" zit in de hersenen, in hoeverre kun je dan iemand zijn gedrag kwalijk nemen? Kun je bijvoorbeeld een blinde verantwoordelijk houden voor het feit dat hij tegen iemand aanbotst omdat hij niet kan zien? De vergelijking is natuurlijk compleet anders dan bij een moord, maar de strekking is wel een gelijke. Hij kan er namelijk niets aandoen omdat hij nu eenmaal een handicap heeft. Blijft natuurlijk het feit staan dat deze mensen monsters zijn in de maatschappij, ongeacht hun handicap en wetenschappelijke verklaring.

Bekende seriemoordenaars;

Andrej Tsjikatilo
Ted Bundy
Jeffrey Dahmer

---

Home