|
Meet
Joe Black and myself Tja,
en dan ben ik weer eens ongelooflijk geïntrigeerd en emotioneel
geworden van een film. Het intrigerende gedeelte zit hem in het feit
dat het een film was met een uiterst belachelijk thema, en een verhaal
wat in zijn geheel geen hout snijd, waar het mij toch zo geraakt heeft.
Wellicht hebt u hem al eens gezien. Meet Joe Black. Het gaat om de
dood (Joe Black gespeeld door Brad Pitt). die de gedaante aanneemt
van een pas overleden man om deel te nemen aan het leven van Bill
Parissh (Sire Anthony Hopkins). Het is tijd dat Bill het aardse verruild
voor de dood. Belachelijk natuurlijk dat men een abstract iets als
de dood moet personifiseren. Gaandeweg het verhaal verpersoonlijkt
de dood ook nog eens in het kwadraat. Hij krijgt notie en de ervaring
van emoties, liefde, schuld, trouw en wat niet meer. Meer dan belachelijk
natuurlijk, want al zou de dood een persoon zijn, dan zou hij zijn
werk niet kunnen doen wanneer hij emoties van deze proporties zou
hebben. Hetgeen me eigenlijk het meeste intrigeerde in de film was
de rol van Bill's dochter die gespeeld werd door Claire Forlani. Zij
weet op een majestueuze wijze haar emoties non-verbaal weer te geven.
Haar uitdrukking en haar ogen vertellen een verhaal waar geen letter
aan te pas komt. Je weet en voelt gewoon wat de vrouw denkt en beweegt.
De acceptatie wanneer ze weet dat Joe eigenlijk de dood is, en hier
is om haar vader te halen. Het moment in de film wat me nog het meeste
raakte was het moment waarop vader en dochter afscheid neemt van elkaar
waarbij beidde weten dat de dood wacht zonder dat ze dat tegen elkaar
hebben gezegd en het dus niet van elkaar weten. Op dat moment weten
Anthony Hopkins en Claire Forlaine, wederom non verbaal, de ware emotie
weer te geven tussen die van een kind en ouder. Dat moment is als
een kogel die me door het hoofd schiet en mij verteld waarom ik al
vanaf mijn 16e jaar graag kinderen wil. Simpelweg omdat er geen enkele
liefde is die zo onvoorwaardelijk en groter is als die tussen ouder
en kind. Tegelijk geeft het me ook het besef dat ik dit altijd al
geweten heb, maar nooit echt beseft tot nu toe. Het is alsof ik het
als het ware ervaar. Ook besef ik tegelijkertijd dat het een egoïstische
wens is om kinderen te hebben. Waarom? Omdat het mij de gelegenheid
geeft om enerzijds mijn liefde te kunnen geven, maar anderzijds ook
die liefde onvoorwaardelijk te kunnen ontvangen. Vanzelfsprekend mag
ik me verschuilen achter het feit dat ieder mens liefde nodig heeft
in zijn/haar leven, en ik dus ook. Maar toch geeft het me een klein
gevoel van egoïsme. Ook geeft het mij het gevoel dat ik maar
weer eens echt verliefd wil worden zodat ik mijn liefde kwijt kan
en die van een ander mag ontvangen. |
Kunstenaar Henri Otten
Mijn Hyve
|
