Letterhonger
31 augustus 2008

Waar ik 2 blogjes terug nog schreef over, ‘dat het me raakte als een kogel door mijn hersenen‘, is het nu verworden tot een AK47 die van repeteer naar vol automatisch is gezet, en die mijn hersenen bestookt met een regen van kogels. Hoe meer ik lees, hoe meer ik mezelf zie. En hoewel er in bepaald gedrag en smaak ook veel overeenkomsten zijn, zoals bijvoorbeeld de voorliefde voor de Amerikaanse slappe koffie, zit het geheel toch meer in de manier van denken, beleven en het bekijken van de wereld. Het toch kunnen verenigen van de 2 uitersten die onverenigbaar lijken, het zwart wit zien, waarbij de kleuren zwart en wit toch in grijstinten worden gezien, weemoed als troostrijke emotie ervaren, het spiritueel zijn zonder zweverig te worden, het kunnen filosoferen over de simpelste der allerdaagse dingen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Het komt er gewoon op neer dat het een ongelooflijke herkenning is van mijzelf in vrouwvorm.
Nu is jullie nieuwsgierigheid vanzelfsprekend nog verder aangewakkerd aangaande wie deze Gekke Gerrit in vrouwvorm dan wel niet is. Het gaat om de schrijfster Susan Smit en haar boek Letterhonger. Ik durf het geen dagboek te noemen, ook geen autobiografie. Wat het dan wel is? Een verzameling schrijfsel van de dingen die haar bezig houden, overkwamen, die ze meemaakte e.d.. Ja, het gaat over Susan Smit zelf natuurlijk. Heks, columniste, schrijfster, presentatrice en in mijn ogen, selfmade filosofe. Gelijk aan mij, neemt zij veel diverse informatie tot zich, om daar uiteindelijk haar eigen oordeel over te vellen. Niet het staccato aannemen van dogma’s, maar deze zich echt eigen maken.
Inmiddels ben ik er ook uit over wat nu te doen met dit gegeven. Sterker nog, ik heb het eerste schot reeds gelost. Ik heb uiting en gevolg gegeven aan mijn gevoel hierover, en heb haar simpelweg een email gestuurd over mijn eerste bevindingen van haar boek. Hopelijk zal het mij ook brengen wat ik met die email tracht te beogen, namelijk de conversatie aan kunnen gaan met haar, met haar debatteren en schermen met woorden. Mezelf in vrouwvorm nog beter leren kennen omdat het me enorm intrigeert en mijn alom aanwezige nieuwsgierigheid naar ongekende hoogte heeft doen stijgen.

Het is zondagochtend. Als een razende reporter zit ik achter mijn toetsenbord. De peuk smeulend op de rand van de asbak, de decafé, dampend ernaast, en Piano Concerto in A Minor, OP 54 van Schumann galmt door de kamer. Een beeld dat absoluut niet overeenkomt met mijn verschijning, voor hen die mij alleen op die uiterlijke verschijning beoordelen en kennen.

---

Home