In
de here
19 augustus 2008
Zij die mij kennen, weten dat ik en de kerk gelijk staan aan water
en vuur. Ik kom dan ook alleen in de kerk voor een bruiloft van directe
familie of een begrafenis van hen die mij dierbaar zijn. Zo ook vandaag.
De moeder van een vriend was afgelopen donderdag overleden, en werd
vandaag, op haar verjaardag, ter aarde besteld, zoals dat heet. Alzo
begaf ik mij dus weer eens naar het huis van de here en mocht hem
weer in mijn hart verwelkomen.
Aldaar weer het gezeik aangehoord van hoe geweldig de persoon in kwestie
wel niet was, en hoe haar leven gelijkenis vertoonde met Lucas zoveel
en zoveel, toen de heer het brood brak, 5.000 mensen te eten gaf met
5 broden en 2 vissen, en er later 12 manden met broden over waren.
Ja ja, de kerk kent haar metaforen goed. En dan weer mijn meest favoriete
moment. De gezapige lovers van de heer komen langs voor een bijdrage
voor de kerk. En waar begint men dan? Juist, bij die mensen die overmand
zijn door verdriet en afscheid nemen van hun moeder en oma. Ik voel
het schuim alweer opkomen en bedwing de neiging om de betreffende
kerkpik onder zijn heilige ster te schoppen. Ongeloofeloos. Dan nog
tot 2 keer toe de verkeerde muziek opzetten en de volgelingen van
Je Zus en zijn Vader hebben weer een sterk staaltje afscheid nemen
ten tonele gebracht. En zo is het leven.
Wat
zal ik blij zijn wanneer bij mijn crematie iedereen loopt te lachen
en mijn leven zal vieren i.p.v. om mijn dood te treuren. Een pintje
en een whiskey, een sigaar, peukje of jointje en vieren dat gekke
Gerrit heeft geleefd en plezier heeft gehad in dat leven. Iemand die
het waagd om bij mijn crematie zo uitgestreken droevig te doen, zal
mij uit mijn kist zien kruipen en hem/haar een smerige mop horen vertellen
zodat hij/zij weer moet lachen. Want ja, zo was gekke Gerrit nu eenmaal.
Halleluja
riep de heer, en hij nam Maria nog een keer.
Home
