Begrip voor de alleenstaande vader
8 november 2008

Ik denk dat de meeste mensen er al eens van hebben gehoord, en wellicht ook wat van gezien op de tv. Een groep Engelse vaders die zich in een superhelden kostuum verkleden om vervolgens zich ergens op een hoog gebouw te posteren en hiermee begrip te vragen voor de alleenstaande vader. Al wat langer dan vandaag heb ik me daar wat in verdiept en moet zeggen, de alleenstaande vader krijgt te weinig begrip in onze maatschappij. Het toeval wil dat er in mijn vrienden- kennissenkring nu ook zo’n vader zich in deze positie terug vindt. Laten we hem maar even Z noemen, en zijn ex-vrouw X. Na de nodige jaren getrouwd te zijn geweest zag X geen toekomst meer in het huwelijk met Z. In deze periode heb ik ook met haar de nodige gesprekken gehad, waarin zij duidelijk liet blijken het geheel op een meer dan volwassen manier op te lossen. Ook vertelde ze voor een gezamenlijke voogdij te gaan kiezen. Het was immers niet goed voor het kind om deze tussen de ouders in te plaatsen. Meer dan verstandige keuze natuurlijk, en daar kon ik alleen maar mee instemmen. Ik was dan ook blij dat beidde ouders in deze vervelende tijd, kozen voor zo’n volwassen instelling. Na enkele weken was het geheel dan bezegeld en moeder en kind gingen een andere woning betreden alwaar ik haar ook nog een keer heb bezocht. In de vakantie mocht het kind met haar vader op vakantie gaan en de gedeelde voogdij werkte dus perfect. Echter na de vakantie bleek moeder vertrokken te zijn met de spreekwoordelijke noorderzon. Z wist zich geen raad en zocht onder iedere steen naar X en zijn dochter. Na enkele weken mocht hij van zijn advocaat een schrijven uit haar hand ontvangen. X bleek te zijn vertrokken omdat het kind bang was te worden ontvoerd door haar vader, en te worden meegenomen naar het buitenland. Daarnaast werd er melding gemaakt dat X door Z uit het huis was gewerkt met harde hand, en dat die harde handen ook eerder al eens hadden opgetreden. Met verbazing heb ik hier notie van mogen nemen, met name vanwege de wetenschap dat Z hier part nog deel aan heeft. Sterker nog, ik heb X gevraagd, in hun scheidingsperiode, of er sprake was van losse handjes, waarop zij ontkennend antwoordde. Waarom dan deze turn over? Dat antwoord kwam al vrij snel in een volgende brief. X had het voor elkaar gekregen dat Z zijn huis mocht verlaten met het gehele hebben en houden erin. Met uitzondering van zijn strikt persoonlijke bezittingen natuurlijk. Nodeloos te zeggen dat Z er behoorlijk doorheen zat en zich behoorlijk opwond om deze toestanden. Vervolgens is het meer dan gemakkelijk om Z het predikaat vervelende man te geven en de zijde van X te kiezen. Het is tenslotte Z die voor de buitenwereld erg dwars gaat liggen. Kijken we echter naar de feiten, dan moet het niet moeilijk zijn om begrip te hebben voor Z en X te veroordelen voor uitermate haatdragend en hebzuchtig gedrag.

Laten we even resumeren;
* 2 Mensen besluiten hun huwelijk te beëindigen omdat er geen liefde meer is.
* Ma besluit om met het kind uit huis te gaan in goed overleg.
* De ouders besluiten tot een fatsoenlijke scheiding en gedeelde voogdij.
* Ma vertrekt met kind naar bestemming onbekend.
* Vervolgens wordt pa beschuldigd van gedachten tot ontvoering.
* Dan wordt pa ook nog beschuldigd van het hardhandig verwijderen van zijn vrouw uit de woning.
* Dan mag pa zijn woning verlaten met slechts zijn persoonlijke bezittingen.
* En als laatste heeft hij geen enkel voogdij meer over zijn dochter die hij niet meer mag zien, maar wel voor mag gaan betalen.

Kijkend naar de moeder, is het duidelijk dat zij geen hulp behoeft in deze gehele situatie. Zij heeft haar dochter, het huis met inboedel, en een verzekering van alimentatie.
Vader is echter zijn vrouw kwijt, zijn dochter kwijt, zijn huis met inboedel kwijt, maar mag wel gaan betalen voor een vrouw die zijn dochter bij hem weg houdt en hem bij justitie in een wel erg kwaad daglicht heeft gesteld. Goh, waarom zou Z zich nu zo agressief uitlaten in zijn bewoordingen? Wanneer ik dan kijk naar de maatschappij, dan zie ik dat haast een ieder begrip kan opbrengen voor de alleenstaande moeder. Maar wie heeft er begrip voor de alleenstaande vader? Een man is en moet sterk zijn. Hij heeft geen hulp nodig en draagt zijn lijden vaak stilzwijgend op zijn hart. ‘Dat is kut voor je’, roepen we dan als maatschappij waar we aan de moeder vragen, ‘heb je iets nodig, kan ik wat voor je doen?’ Het mag voor sommige wat vreemd in de oren klinken, maar ook een vader heeft een hart, gevoelens en emoties. In het geval van Z, is zijn kind zijn leven. Is het dan overkill om te zeggen dat zijn leven hem is afgenomen? Enerzijds wel ja, maar anderzijds moet de man nu wel een enorm stuk uit zijn hart missen.
Daarom wil ik de mensen vragen om de volgende keer wat meer begrip te tonen voor de alleenstaande man. Probeer eens ook in zijn hart te kijken, i.p.v. dat van de moeder alleen. Ik ben me er ook terdege van bewust dat niet alle scheidingen verlopen zoals hierboven beschreven. Natuurlijk zijn er legio scheidingen waarin de vader zich opstelt zoals X in deze heeft gedaan. Oordeel en veroordeel daarom ook geen van beidde voor je de feiten kent. In het geval van X en Z, bevond ik me in de gelukkige positie ze beidden te kennen en het geheel van dichtbij te hebben meegemaakt. Hierdoor kan en kon ik in deze de schuld bij de moeder leggen en begrip hebben voor de vader die alles kwijt is wat hem lief is.