Criminal Minds
6 november 2008

Als echte tv freak kijk ik natuurlijk altijd naar Criminal Minds. Voor de leken onder ons, het verhaalt over de B.A.U. (Behavior Analysis Unit) van de F.B.I., om maar even wat acroniemen te gebruiken. Via profielschetsen weten zij de meest doorwinterde seriemoordenaars te pakken. Laatst had ik een aflevering opgenomen die ik gelijk op DVD heb gebrand. Het verhaal is meer dan prachtig. Er zijn een man en vrouw ter dood veroordeeld voor een 7 tal moorden. De man voor 6 en de vrouw voor 1. Een week voor hun ter doodstelling worden ze door de B.A.U. geïnterviewd om te kijken of er nog meer moorden kunnen worden toegeschreven aan het paar waar de F.B.I. hun van verdenkt. De ene moord die de vrouw heeft gepleegd is die op haar zoontje. Tijdens de onderzoeken van de B.A.U. komen ze echter tot de ontdekking dat de man het kind wilde vermoorden na het eerst seksueel te misbruiken. De moeder heeft daarop zijn moord in scène gezet. Het kind blijkt dus nog te leven. Echter wil de moeder niet meewerken waar ze toch vrijgesproken kan worden van een moord die dus niet is gepleegd. In beginsel bekende ze de moord zodat haar man niet naar het kind opzoek zou gaan om het alsnog te misbruiken en te vermoorden. Later wil ze het kind beschermen om niet te boek te staan als "dat kind van die seriemoordenaar die zijn vader was." Wanneer ze het kind hebben gevonden en vragen aan de leider van het team wat te doen, staat deze met de vrouw te praten op weg naar haar executie. Ze verteld hem eindelijk dat ze het kind wil beschermen en daar meer dan bereid voor is te sterven. De leider van het team verteld de leden dat ze de verkeerde persoon hebben en willicht daarmee de wens van de vrouw in.

Wat een staaltje van liefde voor je kind. Zij wenste dus letterlijk te sterven voor het welzijn van haar kind dat was geadopteerd door een meer dan modaal echtpaar. Het manneke is inmiddels 17 jaar en heeft een goede opleiding tot cellist. De aflevering eindigt in een geweldig emotionele shot waar de leider van de B.A.U. luistert naar een concert van de jongen en daar de onzelfzuchtige daad van zijn moeder terug hoort in het cello spel van haar zoon. Een traan vindt zijn weg uit zijn oog en vloeit sierlijk over zijn wang. Mijn oog en wang herhalen het tafereel wat slecht niet meer is dan fictie maar qua schoonheid mijn hart raakt, en mij gewaar maakt van onvoorwaardelijke liefde.

---

Home