|
Het
ga je goed kut Belastingen en de dood. De enige twee zekerheden in het leven. Hoe ouder je wordt, hoe meer je te maken gaat krijgen met de laatste in dit korte rijtje. En nu was jij aan de beurt Piet. 5 maanden terug horen dat je kanker hebt. 3 Weken geleden wordt je opgenomen in het ziekenhuis. Tijdens onderzoek in Tilburg krijg je te horen dat je met chemo, nog een half jaar in goede kwaliteit kunt leven. Echter ontdekken ze een dag later een snelgroeiende en hardnekkige tumor in je maag. Dat, naast de kanker in je endeldarm, longen en hersenen. Er staat je een mensonwaardig afscheid van het leven te wachten. Echter besluit jij om dat mensonwaardige afscheid niet af te wachten, en geef je 2 dagen later de spreekwoordelijk pijp aan Maarten. De rust is je gegund, en is een goed alternatief voor het wegteren in pijn. Dinsdag de 9e februari is dan de dag om daadwerkelijk afscheid te nemen van je stoffelijke omhulsel. Echt afscheid nemen van jou zal er edoch niet zijn. Zolang jij nog in de harten van zo velen voortleeft, kan er nimmer sprake zijn van een definitief afscheid. Voor zover mogelijk is de dienst prachtig om te zien. Geen gezever van een geestelijke die het prijst dat je nu naast de Heer mag plaats nemen. Neen. Wel een verhaal over jou levensloop. Een prachtig verhaal van je dochter die haar gevoelens voor jou, adequaat weet weer te geven in woorden. En dan het verhaal van Martin over zijn ervaringen en leven met jou als vriend. De ruim 300 aanwezigen vormen een bont palet van de samenleving. Kort geknipte koppen, lange bossen haar, een driedelig kostuum, een verlopen shirt van een metall band, Italiaans stappers, laarzen die hun leven al 5 maal hebben geleefd, parmantige jonge dames, heksen en feeksen, maagdelijke huid en lichamen gesierd met tattoo’s. Het is er allemaal, en daar waar iedereen rouwt om het vleselijke gemis, wordt er ook stilletjes je leven gevierd bij gevleugelde uitspraken die in de speeches te horen zijn. Het is mijn eerste afscheid waar in speeches 3 maal het woord kut valt. Ja, Martin had gelijk. Dat woord kreeg een geheel nieuwe betekenis, komende uit jou mond. Een markante vent die Piet. Markant, maar ook een goed en mooi mens van binnen. Zoals er hellaas niet veel meer te vinden zijn in het leven. Althans, veel te weinig. Wanneer Fade to Black, van Metallica uit de speakers klinkt, kan ik het niet nalaten om met het hoofd rustig mee te bangen op de maat, en met de lippen de tekst zachtjes mee te zingen. Het hoort gewoonweg zo te zijn. Dat is wat je doet op de crematie van Pieterbaas. Links en rechts staat menig stoere vent met lang haar en tattoo’s een traantje te pinken. Ja, ook stoere mensen hebben een hart, en kennen verdriet wanneer een dierbare het aardse verruild. Dan volgt er als laatste nog een bericht voor de oude ARK bezoekers. Piet zal zijn 60e verjaardag niet meer kunnen vieren. Echter is er besloten om dat toch te doen, zonder Piet weliswaar. 28 Maart gaan vrienden en familie de 60e verjaardag van die ouwe nog even vieren. We zullen er menigeen drinken op jou en daarmee naast je postume verjaardag, ook je leven vieren. En dan mogen we allemaal nog even langs de kist lopen en een laatste groet brengen. En als ik naar de kist toe loop, komt die vraag weer boven die ik me deze middag al diverse malen heb gesteld. Heeft hij zijn groene mutske wel op? Het ga je goed kut Home |
Kunstenaar Henri Otten
Mijn Hyve
|
